Yalnızlıktan korktuğumu fark ettim. Bütün insanlar yalnız kalmaktan korkuyor mudur acaba? Yalnızlıktan, kendi başına kalmaktan korkmak psikolojik bir sorun mu? Bana öyleymiş gibi geliyor çünkü kendimi gerçekten sorunlu hissediyorum. Küçükken eve gelen misafirler gidecekleri zaman kapının önüne geçip onları engellemeye çalışırdım. Arkadaşım da yok. Galiba Tanrım da yok. Yalnız olduğum halde yalnızlıktan korkuyorum. Yalnız olmasam niye korkayım ki zaten? Sadece kendimle olduğum halde kendimle kalmaktan korkuyorum. Kaçmak istiyorum kendimden. Kendime mecbur kalmak beni korkutan. Elimde olsa da yok olabilsem. Böyle nereye kadar yaşanır ki. Böyle yaşayınca yaşamak oluyor mu ki? Yalnızlık korkusu başka korkulara benzemiyormuş bu da benden bana bi ders olsun.

Bazı insanlar menfaatçiliğin sözlük anlamı gibi dolaşmıyor mu ya? Mesela hayatındaki herkese bundan ne fayda sağlarım gözüyle bakan,insan kullanmayı hayat felsefesi haline getirmiş birisinin bencillik ve erdem hakkında attığı nutka katlanmak zorunda kalmaktan nefret ediyorum. O an içimden küfrediyorum ama asıl yapmak istediğim şöyle gerinip ağzının ortasına iki tane çakmak. Bu gidişle hiç arkadaşım kalmayacak çünkü hiç kimseye tahammülüm yok. Çok uğraşmam, çok çabalamam, çok çalışmam gerek. Hayat boş duranı sevmiyor aslında ben boş durmasam bile beni hiçbi türlü sevmiyor. Arkadaşlarla arayı düzeltme turları yapmanın sırası geldi geçiyor bile. Haydin bakalım mikrobit! Güç sende artık kanka.

Kimse için değerim yokmuş lan benim. Kurtulunması gereken bir yükmüşüm. Su alan gemide atılacak ilk ağırlık, yangında feda edilecek ilk nesneymişim. Çok acı bir durum. Can yakıcı, kalp kırıcı...Kime ne zararım olurdu ki benim? Anlamamış sadece iyi günde yanında olmayacağımı. Bir insanın değer verdiği kişilerin iyi, kötü her an yanında olmak isteyebileceğini. Ya da anlamışta ben zaten hiç yokmuşum. Kümenin etkisiz elemanıymışım ama bilmiyormuşum....

Bu körler ve sağırlar kör ve sağır olduklarını bir türlü kabul etmiyorlar. İnadına kör ve sağır olmadıklarını iddia ediyorlar. Hödük ve aptalların kendilerini hödük ve aptal olmadıklarını bilakis zeki ve akıllı olduklarını iddia etmeleri gibi. Bende ne yapayım omuz silkiyorum ben körüm sağır aptalım ve hödüğüm diyorum. Ama ekliyorum eğer siz kör, sağır, aptal ve hödük değilseniz.

En eski, en yakın arkadaşımla aylardır tek bir kelime dahi konuşmamış olmam. Hayır, hiç bir engel yok hatta şuanda bile buluşup takılabiliriz. Ancak yavaş yavaş birbirimizden kopuşumuz ve hiç bir sebep olmadan aramızın soğuması çok üzücü lan. Birbirimize her manitamızla tanıştırırdık. Hatta bir keresinde daha flört dönemini yaşarlarken ben bizimkinin manitasını elinden kapmıştım. Hayır, buna bozulmayacak kadar yavşak bir arkadaşlıktı bizimkisi. 
Tabii ki hayatın gösterdiği yerlerde yeni arkadaşlıklar, yeni insanlarla olmak gerekir ancak böyle sikimsonik bir şekilde aranın açılması çok kötü. Konuşmadığımız zaman içerisinde bir sürü manita yaptım hiç biriyle tanışmadı. Tabii ki onun kaybı. Çocukken ilk biralarımızı beraber alıp içtiğimiz, ilk milli olduğumuzda en ince iğrenç detayına kadar anlattığımız bir arkadaşlığın tekrar doldurulması çok zor amk. En hassas aile durumlarım hakkında bile gelişi güzel taşak geçerdi. Dünyada böyle bir şeyin sadece benim başıma gelmediğini de biliyorum  lan. Ama üzülüyor insan ne yapalım....