Yalnızlıktan korktuğumu fark ettim. Bütün insanlar yalnız kalmaktan korkuyor mudur acaba? Yalnızlıktan, kendi başına kalmaktan korkmak psikolojik bir sorun mu? Bana öyleymiş gibi geliyor çünkü kendimi gerçekten sorunlu hissediyorum. Küçükken eve gelen misafirler gidecekleri zaman kapının önüne geçip onları engellemeye çalışırdım. Arkadaşım da yok. Galiba Tanrım da yok. Yalnız olduğum halde yalnızlıktan korkuyorum. Yalnız olmasam niye korkayım ki zaten? Sadece kendimle olduğum halde kendimle kalmaktan korkuyorum. Kaçmak istiyorum kendimden. Kendime mecbur kalmak beni korkutan. Elimde olsa da yok olabilsem. Böyle nereye kadar yaşanır ki. Böyle yaşayınca yaşamak oluyor mu ki? Yalnızlık korkusu başka korkulara benzemiyormuş bu da benden bana bi ders olsun.

Bazı insanlar menfaatçiliğin sözlük anlamı gibi dolaşmıyor mu ya? Mesela hayatındaki herkese bundan ne fayda sağlarım gözüyle bakan,insan kullanmayı hayat felsefesi haline getirmiş birisinin bencillik ve erdem hakkında attığı nutka katlanmak zorunda kalmaktan nefret ediyorum. O an içimden küfrediyorum ama asıl yapmak istediğim şöyle gerinip ağzının ortasına iki tane çakmak. Bu gidişle hiç arkadaşım kalmayacak çünkü hiç kimseye tahammülüm yok. Çok uğraşmam, çok çabalamam, çok çalışmam gerek. Hayat boş duranı sevmiyor aslında ben boş durmasam bile beni hiçbi türlü sevmiyor. Arkadaşlarla arayı düzeltme turları yapmanın sırası geldi geçiyor bile. Haydin bakalım mikrobit! Güç sende artık kanka.