Hayat cok tuhaf ben bunu anladim. insanoglu tabiati geregi bencil. Bir zaman gelir her seyi asar mi diye dusuncelerdeyim. Benim bi huyum vardir. kendimi hic ozel hissetmem. Bende olan, dusundugum, hissettigim bir seyi hep cok normalmis, herkeste olan durumlarmis zannederim. Yalniz olmak zor diyorum simdi. Ama oyleyse benim dusunceme gore herkes yalniz demektir. Su durumda insanlar bununla nasil basa cikiyor o zaman? Olecekmis gibi olmuyor mu herkes de. Herkes mi birilerine ihtiyac duyarken aslinda onlara ihtiyac duyan kimse yok? Ne tuhaf bir dusunce ama bu degil mi.. Birinin sana ihtiyac duymasini istemek, bi taraftan hic bencilce degil, ama ozunde de dunyanin en bencil fikri.. Sanirim bu bencillik kavrami aslinda her seyin icinde. Gecenin bir yarisi bunlari yazmak da bencillik. Kendi icinden cikan cocuga bakmak. Birini mutlu etmek bile bencillik. Sevmek, asik olmak, uzmek, uzulmek, incinmek, incitmek, yardim etmek, oldurmek, olmek hepsi de keza oyle. Hayatinda planlar yaparsin, sonra gun gelir her sey altust olur. İnsanlar sana butun bunlarin gececegini soyler. Ne kadar bencilce. Acaba sen kendini uzme bize de sikayet etme boylelikle biz de uzulmeyiz diye dusundukleri icin mi? Seni iyi edecek doktor da mi oyle? Herkeste kendini tatmin etme arzusu mu var en basitinden? kendini uzme canini sikma kafaya takma. herkesin herkese verdigi tavsiye bu. Ben yapamiyorum. Beceremiyorum. Sanirim bunu basarmanin en temel prensibi de kendini sevmek once. Sevemiyorum. Sagima soluma baktim yanimda kimse yok al iste. Benim yerime yapsin biri bunu. Gelsin sadece beni sevsin. Yani demek istedigim. beni, sadece, sevsin. benim de bi bencil tarafim olsun. O kadarcik.